بحران آب در شهر قدس
قطعیهای مکرر و بیرویه آب در روزهای گرم تابستان، شهروندان این شهر را به ستوه آورده؛ اما مسئولان همچنان در لاک سکوت فرو رفتهاند و شهروندان نیز کمکم به این وضعیت عادت کردهاند.
از شب تا صبح، بیآب
این روزها در شهر قدس، آب دیگر یک کالای عادی نیست؛ تبدیل شده به یک نعمتِ گاهبهگاه. شهروندان مناطق مختلف این شهر از قطعیهای چندساعته و بعضاً شبانهروزی آب گلایه دارند. قطعیهایی که بعضاً از ساعت ۸ شب تا ۸ صبح ادامه پیدا میکند و زندگی را برای خانوادهها مختل میکند.
یکی از شهروندان دراینباره میگوید: «ساعت ۸ شب آب میرود، ۸ صبح میآید. یعنی ما باید تمام شب را بدون آب تحمل کنیم». شهروند دیگری هم از وضعیت اسفناکتری خبر میدهد: «روز فقط یک ساعت آب داریم، بقیه روز هیچی نیست». حتی برخی از مردم از قطعی ۴۸ ساعته آب در برخی مناطق خبر دادهاند.
این گزارشها در حالی مطرح میشود که عضو شورای اسلامی شهر قدس نیز پیشتر نسبت به بحرانی شدن وضعیت آب هشدار داده و تأکید کرده بود که قطعی آب در برخی مناطق با مدت زمان طولانی میتواند به بحران منجر شود.
مسئولان و جوابهای تکراری
در آن سوی ماجرا، مسئولان شرکت آب و فاضلاب شهر قدس هر بار با یک بهانهی جدید پا به میدان میگذارند. گاهی میگویند عملیات تقویت خطوط انتقال آب در دست اجراست، گاهی فرسودگی شبکههای آبرسانی را عامل اصلی میدانند و گاهی هم سرعت ساختوسازهای بیرویه را علت کمبود آب عنوان میکنند.
اما سؤال اینجاست: چرا این بهانهها سالهاست تکرار میشود و هیچ نتیجهای ندارد؟ چرا مردم باید هر تابستان همان دردسرهای همیشگی را تحمل کنند؟ چرا مسئولان نمیتوانند یک پاسخ قانعکننده و شفاف به مردم بدهند؟
در تازهترین اقدام، شرکت آب و فاضلاب شهر قدس با صدور اطلاعیهای اعلام کرده که قطعی و کاهش فشار آب در برخی محلهها تا ساعت ۵ بامداد ادامه خواهد داشت و از شهروندان خواسته «صبوری کنند». صبوری؟ بعد از سالها تحمل این وضعیت اسفبار؟نماینده مردم شهر قدس در مجلس نیز پیشتر وعده داده بود که مشکل قطعی آب تا پایان سال برطرف میشود، اما تابستان دوباره رسید و مشکل همچنان پابرجاست. این یعنی وعدههایی که فقط برای فرار از فشار افکار عمومی داده میشوند.
عادت تلخ؛ خطرناکتر از خود بحران
اما شاید تلخترین بخش این ماجرا، خود شهروندان باشند. شهروندانی که به جای اعتراض و پیگیری، به این وضعیت عادت کردهاند. «۱۲ ساعت آب قطع میشه، عادیه دیگه، چه کنیم؟» این جملهای است که بارها و بارها از زبان مردم شنیده میشود. این عادت کردن، از بحران آب هم خطرناکتر است.
وقتی مردم به نابسامانی عادت میکنند، یعنی مسئولان به راحتی میتوانند هر کاری دوست دارند بکنند. یعنی فشار افکار عمومی از بین رفته و هیچ بازدارندهای برای بیتوجهی مسئولان وجود ندارد. یک شهروند قدسی دراینباره میگوید: «ما الان یک هفته است آب نداریم». اما آیا کسی پیگیر شده؟ آیا کسی پاسخگو بوده؟ ظاهراً نه. و این دقیقاً همان جایی است که بحران واقعی شکل میگیرد؛ نه در کمبود آب، که در کمبود پاسخگویی و نظارت.
چه باید کرد؟
شهر قدس نیاز به یک برنامهریزی اساسی برای مدیریت بحران آب دارد؛ نه جوابهای کلیشهای و نه وعدههای توخالی. شبکههای فرسوده باید نوسازی شوند، منابع جدید تأمین گردد و مهمتر از همه، مسئولان باید پاسخگوی عملکرد خود باشند. از سوی دیگر، شهروندان نیز نباید سکوت کنند. ت
- تماس با اداره آب
- رفتن حضوری به اداره آب
- پیگیری از طریق مراجع نظارتی
- و مطالبهگری مستمر
تنها راهی است که میتواند این روند را تغییر دهد.
عادت به بحران، خود بزرگترین بحران است.
سایه قلعه این گزارش را بدون هیچ اتهام مستقیمی صرفاً برای آگاهی شهروندان منتشر میکند. قضاوت با شماست.